Mimo, że jestem rodowitą Warszawianką to nigdy nie byłam na tarasie widokowym w Pałacu Kultury i Nauki. Plany były, nawet kilka razy weszłam do środka, jednak odbiłam się od końca dosyć długiej kolejki, odwróciłam się na pięcie i "obrażona", że wszyscy akurat dziś chcą się tam wspiąć razem ze mną kapitulowałam. Nie bez znaczenia dla całego przedsięwzięcia jest mój lęk wysokości i delikatna klaustrofobia, jednak za każdym razem moją wyprawę ostatecznie kładł długi czas oczekiwania (lubię o tym myśleć w ten sposób). Tak naprawdę ostatecznie postanowiłam udać się w końcu na osławiony już taras widokowy, kiedy dowiedziałam się, że uruchomiono możliwość wjazdu nocą- przynajmniej w zeszłym roku miałam tak ostateczne plany, których koniec końców nie udało się zrealizować.
W tym roku te plany powróciły w kontekście Nocy Muzeów, 17 maja, jednak szybko zostałam sprowadzona na ziemię. Zdobycie wejściówki do PKiN tego dnia graniczy z cudem i opiera się prawdopodobnie na wielu koneksjach, więc plan po raz kolejny został odłożony na "świętego nigdy", aż tu... Pewnego wieczoru... No dobra, na poważnie.
